Zabrze, Świętego Antoniego (Dekanat Zabrze)

DANE KONTAKTOWE

41-800 Zabrze, ul. Rymera 16
tel. 32 271 54 89
sant_zabrze@kuria.gliwice.pl
www.antoni.zabrze.jimdo.com

PROBOSZCZ:

  • o.Bogusław Syty, mgr teologii, ust. 1.06.2013

INNI KSIĘŻA:

  1. o.Andrzej Chorążykiewicz MI, mgr teologii
  2. o.Maciej Adamczewski MI, mgr teologii

ZGROMADZENIE ZAKONNE:

Zakon Posługujących Chorym (kamilianie) – MI
41-800 Zabrze, ul. Cisowa 6,
tel. 32 271 38 17
dyrektor@dpskamilzabrze.pl

DATA POŚWIĘCENIA KOŚCIOŁA PARAFIALNEGO:

25.06.1931

ODPUST W KOŚCIELE PARAFIALNYM:

niedziela po 13 czerwca

WIECZYSTA ADORACJA:

28 października

PORZĄDEK  MSZY ŚW.:

w niedziele i święta: 9.00, 11.00, 17.00
w dni powszednie: 17.00,
– w środy:  7.00

LICZBA  MIESZKAŃCÓW: 

2 260, liczba wiernych: 2 227

KAPLICA:

  • św. Kamila w Domu Pomocy Społecznej prowadzonym przez Zakon Kamilianów (ul. Cisowa 6)

ULICE NALEŻĄCE DO PARAFII:

3 Maja 80–134 i 89–91A, Cisowa, Kaźni Oświęcimskiej, Podleśna, J. Rymera 1–63, św. Stanisława Kostki, Szkolna 19, M. Wolskiego

KSIĘGI METRYKALNE:

Parafia prowadzi księgi chrztów i ślubów od 1932 roku oraz zgonów od    1937 roku

SZKOŁY I PRZEDSZKOLA:

Zespół Szkół Specjalnych nr 39 (Gimnazjum nr 39, Szkoła Podstawowa nr 39 Specjalna), Zespół Szkół nr 3 (Liceum Profilowane nr 3, Gimnazjum nr 15), Przedszkole nr 20

POPRZEDNI PROBOSZCZOWIE:

  1. ks.Franciszek Czernik (1960–1992)
  2. ks. Michał Adamek (1992–1995)
  3. kan. Eugeniusz Marcisz (1995–2003)
  4. ks. Janusz Gnat (2003–2011)
  5. Bogusław Syty (2011–2013) – administrator

KAPŁANI POCHODZĄCY Z PARAFII:

  1. ks.Tomasz Wicherek – 2000,
  2. ks. Michał Klementowicz – 2005,
  3. o. Idzi  Soroburski OFM – 2009

Z DZIEJÓW PARAFII:

Dzisiejsza południowa dzielnica miasta (dawniej osiedla: Marienschacht i Zaborze C) zawdzięcza swoje powstanie i rozwój kopalni „Guido”, którą założono w 1855 roku. Mieszkańcy dzielnicy należeli do parafii św. Franciszka i od 1900 roku  (w  nie-  wielkiej części) do lokalii, później parafii św. Anny. Wraz z rozwojem  liczebnym parafii św. Franciszka ks. proboszcz Józef Bennek czynił starania, mające na celu utworzenie placówki duszpasterskiej w górniczej dzielnicy. Pierwsze nabożeństwa zaczęto sprawować w cechowni tamtejszej kopalni w 1928 roku.

Rok wcześniej parafia zakupiła budynek gospody od właściciela Gustawa Knoppika, mieszczący się przy dzisiejszej ul. Rymera 16 oraz dom przy ul. Rymera 20 z myślą       o urządzeniu tamże domu związkowego.  Początkowo  planowano  połączenie  działek i budowę dużego kościoła. Ponieważ parafia św. Andrzeja przystąpiła do budowy dużego kościoła pw. św. Józefa, a parafia św. Franciszka budowała nowy kościół pw. św. Jadwigi, zdecydowano się na prostą adaptację pomieszczeń pod kościół. Plany przebudowy opracował mistrz murarski Henryk Jamborek. Projekt obejmował budowę nowej nawy, a z sali gospody planowano urządzić prezbiterium    i zakrystię. Wszystko miano uczynić tak, aby w przyszłości móc znowu przeznaczyć budynek do celów świeckich, gdyby zdecydowano się na budowę nowego kościoła. Koszty budowy obliczono na 66,5 tys. marek. Kardynał Adolf Bertram wyasygnował 20 tys., a fundusz górniczy 16 tys. marek. Koszty zakupu parceli, przebudowy i adaptacji   wnętrz   na   cele   duszpasterskie   przekroczyły   kwotę   200   tys.  marek.

Dziesiątą część kosztów ofiarowali ks. proboszcz Józef Bennek oraz jego rodzeństwo: Ernest i Elżbieta. Na patrona kościoła wybrano św. Antoniego – orędownika  ubogich.  Prace  adaptacyjne  rozpoczęto  w  1930  roku.  Parafia   św. Andrzeja podarowała w 1931 roku do kościoła XVII-wieczne ołtarze z dawnego, drewnianego kościoła parafialnego, które po jego rozbiórce znajdowały się w tym- czasowym kościele pw. Serca Pana Jezusa w Gliwicach-Sośnicy.  25  czerwca  1931 roku biskup Walenty Wojciech z Wrocławia pobłogosławił nowy kościół. Początkowo nabożeństwa sprawowali księża z parafii św. Franciszka. Dopiero    23 maja 1936 roku kościół otrzymał lokalistę, którym został ks. Alojzy Dyla (dusz- pasterzował w parafii do 1960 roku). Kardynał Adolf Bertram, dekretem z 4 sierpnia 1937 roku, podniósł lokalię do rangi samodzielnej kuracji. Dekret wszedł w życie  1 października tegoż roku. Po spłaceniu kredytów dokonano właściwych wpisów w księgach wieczystych i sporządzono umowy przekazu majątku i nieruchomości w styczniu 1944 roku. W 1945 roku nowa administracja kościelna, bez wydawania odrębnych dekretów, uznała kurację za samodzielną parafię.