Patronowie Diecezji

PATRONOWIE GŁÓWNI DIECEZJI GLIWICKIEJ

Święty Piotr

Szymon, jak dowiadujemy się z Ewangelii był synem Jana i bratem św. Andrzeja, który również należał do grona Apostołów. Był rybakiem, który pochodził najprawdopodobniej w Betsaidy Galilejskiej, niedaleko Jeziora Genezaret. Był żonaty, a niektóre źródła podają, że był również ojcem św. Petroneli.

Wraz z bratem Andrzejem zostali powołani do grona najbliższych uczniów Jezusa i odtąd wiernie mu towarzyszyli. Św. Piotr wielokrotnie zabierał glos w imieniu pozostałych Apostołów. To on w Kafarnaum na pytanie Jezusa odpowiedział: „Panie do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego.” Natomiast w Cezarei Filipowej na pytanie Jezusa, za kogo Go uważają, Szymon oświadczył: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego.” W odpowiedzi na to usłyszał od Jezusa bardzo ważną zapowiedź: „Ty jesteś Piotr, Opoka i na tej opoce zbuduję mój Kościół.” Cieniem na wierności Piotra położyło się zapowiedziane przez Jezusa potrójne zaparcie się Go po uwięzieniu. Piotra nie było także pod krzyżem Jezusa w czasie Jego męki i śmierci. Po zmartwychwstaniu, kiedy kobiety oznajmiły, że grób Jezusa jest pusty, natychmiast udał się do niego, aby się osobiści przekonać. Kiedy po zmartwychwstaniu Apostołowie znowu przebywali z Jezusem nad Jeziorem Galilejski, Piotr usłyszał od swojego Mistrza potrójne pytanie o to czy Go miłuje. Po potrójnym potwierdzeniu „tak Panie, Ty wiesz, że Cię kocham” ponownie otrzymuje misję, bycia pasterzem owiec Chrystusa. Po wstąpieniu Jezusa do nieba, pozostał w Jerozolimie. Od zesłania Ducha Świętego, aż do Soboru Jerozolimskiego pozostał filarem pierwszego Kościoła, zabierając głos w najważniejszych momentach. Z rozkazu Heroda Agryppy aresztowano go w 42 roku i osadzono w więzieniu w Jerozolimie, skąd po kilku uciekł i udał się prawdopodobnie do Antiochii. W 49 roku brał udział w tzw. Soborze Jerozolimskim, na którym uzgodniono ze św. Paweł sposób postępowania wobec pogan, którzy zgłaszali się do chrześcijańskich gmin.

Był pierwszym biskupem Antiochii, a także biskupem Rzymu. Tam też poniósł męczeńska śmierć około 67 roku ukrzyżowany, na własne życzenie, głową w dół, gdyż jak twierdził nie jest godzien umierać tak jak jego Mistrz.

Legenda głosi, że gdy rozpoczęły się prześladowania chrześcijan w Rzymie, Piotr postanowił uciec z miasta. W drodze spotkał Jezusa, któremu zadał pytanie: „Dokąd idziesz, Panie?” (Quo vadis, Domine?), na co usłyszał odpowiedź: „Idę do miasta, by mnie powtórnie ukrzyżowano.” Piotr wrócił i oddał życie za wiarę w Chrystusa. Według tradycji, miało to miejsce na Wzgórzu Watykańskim, gdzie też Piotr został pochowany. Dziś na tym miejscu znajduje się Bazylika Św. Piotra na Watykanie.

Św. Piotr jest autorem dwóch listów, które weszły do kanonu ksiąg Nowego Testamentu.

Jego święto przypada 29 czerwca.

Święty Paweł

Właściwie nosił imię Szaweł. Urodził się między 5 a 10 rokiem po Chrystusie w Tarsie w Cylicji. Pochodził z żydowskiej rodziny o mocnym przywiązaniu do tradycji przodków. Był jednocześnie obywatelem rzymskim. Szaweł był uczniem Gamaliela, w Jerozolimie studiował Torę. Kiedy nauka chrześcijańska zaczęła się szerzyć w Jerozolimie stał się gorliwym prześladowcą Kościoła. Świadectwem tego jest jego uczestnictwo w męczeńskiej śmierci diakona Szczepana, opisanej w Dziejach Apostolskich. Tak bardzo pragnął wytępić uczniów Chrystusa, że sam poprosił o listy polecające do Damaszku, aby mógł tam uwięzić wszystkich zwolenników tej nauki. Jak ponownie podają Dzieje Apostolskie, u bram miasta ukazał mu się Jezus i zadał pytanie: „Szawle, dlaczego Mnie prześladujesz?” W Damaszku zajęli się nim chrześcijanie, których początkowo miał doprowadzić przed wymiar sprawiedliwości. Poznawszy naukę Chrystusa sam stał się jej gorliwym głosicielem. Św. Paweł odbył trzy podróże misyjne. Jego towarzyszami byli Barnaba i Marek.

Został aresztowany w Palestynie i miał zostać osądzona. Ale ponieważ odwołał się do swojego rzymskiego obywatelstwa, został przewieziony do Rzymu, gdzie spędził w więzieniu dwa lata. Po jego opuszczeniu odbył podróż na Kretę, do Hiszpanii i Efezu. Ponownie uwięziono go około 64 roku i przetransportowano do Rzymu. Tam czekał na proces i wyrok. Śmierć poniósł ścięty mieczem w roku 67. W miejscu gdzie go pochowano wybudowano później kościół, obecnie jest to Bazylika Św. Pawła za Murami.

Św. Paweł napisał do różnych gmin chrześcijańskich 13 listów, które weszły do kanonu ksiąg Nowego Testamentu.

Jego święto przypada wspólnie ze Św. Piotrem 29 czerwca.

PATRONOWIE DRUORZĘDNI DIECEZJI GLIWICKIEJ

Św. Anna

Pochodziła z Betlejem, z rodziny kapłańskiej. Jej ojcem był Mathan, a siostrami Maria i Sobe. Wyszła za dobrze sytuowanego i pracowitego młodzieńca Joachima, z którym prowadziła dostatnie i szczęśliwe życie. Jednakże nie mieli oni dzieci. Jednak usilne modlitwy wybłagały im wreszcie upragnioną córkę, która stała się potem Matką Jezusa. Według apokryfów Anna miał umrzeć w podeszłym wieku, mając ponad 80 lat. Jej kult rozszerzył się szczególnie w VI wieku. W Konstantynopolu cesarz Justynian nakazał zbudowanie kościoła ku jej czci. Na Zachodzie rozwój kultu św. Anny przypada na wieki XIV i XV. Na Śląsku kult św. Anny związany jest z Górą Św. Anny na Opolszczyźnie, gdzie znajduje się cudami słynąca figurka św. Anny.

Jej wspomnienie przypada 26 lipca.

Najświętsza Maryja Panna, Matka Sprawiedliwości i Miłości Społecznej

Dokładna data pojawienia się obrazu Matki Boże w piekarskim kościele nie jest znana. Początek kultu wiąże się z cudem, który wydarzył się w Tarnowskich Górach. W 1677 roku wybuchła w tym mieście zaraza, która pozbawiał życia znaczną część mieszkańców. Po pielgrzymce mieszkańców do Piekar zaraza ustąpiła. Na pamiątkę tego mieszkańcy Tarnowskich Gór każdego roku udają się pieszą pielgrzymką do Piekar Śląskich w każdą pierwszą niedziele lipca. Ponieważ podobna zaraza wybuchała w Pradze i w Hradec Karlowe, obraz sprowadzono do tych miast gdzie również wydarzył się cud i zaraza ustąpiła. W 1679 roku opiekę nad sanktuarium przejęli ojcowie jezuici, którzy znacznie przyczynili się do rozwoju kultu Matki Boskiej Piekarskiej. Ze względu na wojnę trzydziestoletnią, w obawie przed zniszczeniem w 1702 roku obraz został wywieziony do Opola, gdzie już pozostał, natomiast w Piekarach pozostała kopia, poddawana później konserwacjom. Obraz był trzykrotnie koronowany, ponieważ dwa raz skradziono korony. Pierwsza koronacja miała miejsce 15 sierpnia 1925 roku przez arcybiskupa Lorenzo Lauri, nuncjusza apostolskiego w Polsce. Drugiej dokonał kardynał Stefan Wyszyński, prymas Polski dnia 13 czerwca 1965 roku. Ostatecznej koronacji dokonał dnia 15 września 1985 roku biskup senior Herbert Bednorz. Od roku 1983 Matka Boska Piekarska jest czczona jako Matka Sprawiedliwości i Miłości Społecznej.